Anke Van dermeersch te gast in Reyers Laat

Op donderdag 26 september was Anke Van dermeersch te gast in het laatavondprogramma Reyers Laat. Aanleiding was de nieuwe campagne van Vrouwen Tegen Islamisering en dagvaarding van schoenenfabrikant Louboutin om de affiche ‘Vrijheid of Islam’? te laten verbieden:

Reyers Laat – 26/09/2013

Lieven Van Gils – Goedenavond en welkom in Reyers Laat van donderdag 26 september met deze fijne gasten: journalist Kristof Clerickx, schreef een boek over spionnen in Brussel. Wat zou Alain Winants, hoofd van de Staatsveiligheid daar van vinden? Anke Van dermeersch en Mia Doornaert, schoenen van Louboutin in een campagne tegen de islam, mag dat? En Igor Decraene, wereldkampioen tijdrijden maar blijft hij nu wielrenner of wordt hij terug boer? Allemaal hartelijk welkom.

(…)

Lieven Van Gils –
We gaan het over schoenen hebben. Exclusieve schoenen, want morgen zijn die de aanleiding tot een rechtzaak. Hier zijn Anke Van dermeersch en Mia Doornaert.

(…)

Lieven Van Gils –
Dames, hartelijk welkom. Maar laat ik misschien bij de mannen beginnen. Louboutin-schoenen, zijn jullie daarmee vertrouwd?

Kristof Clerickx –
Eerlijk gezegd tot deze week niet, tot de hetze in de media kwam. Je (Doornaert) staat daarvan te kijken zie ik.

Mia Doornaert –
Ik heb er aan die ik al jaren heb. Speciaal op verzoek, men heefy mij gevraagd mijn Louboutins aan te trekken.

Lieven Van Gils –
U heeft uw Louboutin-schoenen aan maar zo kunnen we ze niet zien. Mag ik nu eens heel indiscreet zijn, zijn ze moeilijk om uit te doen?

Mia Doornaert – Helemaal niet.

Lieven Van Gils –
Mogen we eens even kijken dan? Dan weten we meteen waar we het over hebben. Heeft u ze in huis, meneer Winants?

Alain Winants –
Ik heb ze niet in huis maar als veiligheid van de staat weet ik uiteraard alles en ik weet wat Louboutin-schoenen zijn.

Lieven Van Gils –
Kijk, dit zijn ze dus. Met een rode zool, dat is het herkenningspunt.

Mia Doornaert –
Ja, met een zeer bescheiden hakje. Tegenwoordig draag ik hogere hakken.

Lieven Van Gils –
Dat noemt u een bescheiden hakje?

Mia Doornaert –
Dat noem ik een zeer bescheiden hakje.

Lieven Van Gils –
Hoeveel centimeter?

Mia Doornaert –
Zes of zeven centimeter, zoiets.

Lieven Van Gils –
Heeft u er, mevrouw Van dermeersch?

Anke Van dermeersch –
Ik draag geen schoenen die bijna een half maandloon kosten. Ik heb dat niet, nee.

Lieven Van Gils – Kosten ze zoveel?

Anke Van dermeersch – Ja, ze kosten enorm veel.

Lieven Van Gils – Wat kost een paar?

Anke Van dermeersch – Ik denk dat sommige 600 of 700 euro kosten. Ik heb ze aangehad voor de foto en ze zitten zelfs niet comfortabel.

Lieven Van Gils – Ja, mevrouw Doornaert?

Mia Doornaert – Als dat uw halve maandloon is, wordt u niet zo goed betaald.

Anke Van dermeersch – Neen, maar voor vele mensen is dat een half maandloon. Daar moet u zich zeer bewust van zijn hoor.

Lieven Van Gils – Zijn ze de centen waard?

Mia Doornaert – Dat hangt er altijd vanaf wat je er voor wilt uitgeven. Ik hou nogal van schoenen en kleren. Op De Standaard zegden mijn collega’s: “Mia zal arm maar goedgekleed sterven.” Ik zei dan: “Het eerste is zeker en het tweede hoop ik.”

Lieven Van Gils – Waarom was dit nu allemaal zo belangrijk? We moeten weten waar we het over hebben. Aanleiding is deze affiche, dames en heren. Een postercampagne die door mevrouw Van dermeersch is gelanceerd als voorzitter van Vrouwen Tegen Islamisering. En wat zien we? Een paar Louboutin-schoenen. Lange vrouwenbenen, dat zijn uw benen mevrouw Van dermeersch?

Anke Van dermeersch – Dat zijn mijn benen, ja inderdaad. Ik ben model geweest voor de campagne omdat in we in het verleden nogal eens last hebben gehad van modellen die niet echt durfden om zich voor onze campagnes in te schakelen. Toen hebben we met Vrouwen Tegen Islamisering de campagne gedaan met de dochter van Filip Dewinter, die de wereldbekende burkini-affiche gemaakt heeft. Nu moesten er benen op de foto en ik heb de langste, dus ik heb mij daarvoor kandidaat gesteld.

Lieven Van Gils – Het gaat natuurlijk niet alleen om de schoenen en de benen, maar ook omdat er wat tekst bij opstaat. We lezen ook ‘Vrijheid of islam?’.

Anke Van dermeersch – Dat is de slogan waaronder wij campagne voeren.

Lieven Van Gils – En dan een aantal quoteringen, termen waarmee de intolerantie van moslims tegenover vrouwen wordt uitgedrukt. Hoe korter de rok, hoe radicaler de termen.

Anke Van dermeersch – De islam legt kledingvoorschriften op, wat zeer gekend is. De hoofddoek bijvoorbeeld, waartegen we ook al actie gevoerd hebben. Wij vinden dat wij vrije vrouwen in een vrij land moeten blijven, dat niemand ons voorschriften heeft op te leggen hoe lang onze jurk dan wel moet zijn. De afmetingen op de affiche zijn dus afmetingen die men zou moeten dragen moest de islam meer en meer vat krijgen op onze samenleving. Wij zijn deze actie nu begonnen omdat je dat al voelt in bepaalde wijken in onze steden. De druk wordt groter. Bijvoorbeeld Sofie Peeters heeft de reportage ‘Femme de la rue’ gemaakt. Dat is een reportage van de Anneessenswijk in Brussel. Ikzelf woon in Antwerpen en er zijn wijken waar ik niet op straat moet komen – of waar andere jonge meisjes met hele korte rokjes niet op straat moeten komen – want ze worden uitgescholden voor hoer en slet. Ik vind dat dit allemaal niet kan.

Lieven Van Gils – Dat is het punt dat u heeft willen maken met deze campagne. We komen daar dadelijk misschien even op terug, maar eerst terug naar die Louboutin-schoenen. Daar is iets mee aan de hand. De fabrikant heeft u voor de rechter gedaagd omdat hij niet wil dat u zijn product gebruikt – misbruikt – om een boodschap te verkondigen waar hij het niet mee eens is.

Anke Van dermeersch – Ik ben gedagvaard om morgen om 10u30 te verschijnen voor de Rechtbank van Koophandel te Antwerpen. Die dagvaarding dient om de verspreiding van de affiches te laten verbieden en om het campagnemateriaal te laten vernietigen. Nu moet ik zeggen dat het een heel groot succes is en we eigenlijk niet meer zoveel campagnemateriaal over hebben. Het is al veel verspreid.

Lieven Van Gils – Maar u kan het laten weghalen dan.

Anke Van dermeersch – Anderzijds gaat die nooit die dagvaarding kunnen hardmaken en denk ik niet dat er een vonnis gaat komen in het voordeel van meneer Christian Louboutin omdat zijn juridische basis geen steek houdt.

Lieven Van Gils – Wat denkt u, mevrouw Doornaert?

Mia Doornaert – Als je een heel opvallend logo hebt – dat kan YSN zijn van Yves Saint Laurent of Abercrombie & Fitch waar al de jonge vrienden uit mijn kennissenkring mee rondlopen, of die rode zolen van Louboutin – dan weet u dat heel veel mensen dat zullen dragen en dat mensen dat logo of die rode zool zullen herkennen. Daar lopen uiteraard mensen bij met wiens opinie u het wel of niet eens bent, maar u vraagt er een beetje om.

Lieven Van Gils – Dus te nemen of te laten voor Louboutin?

Mia Doornaert – Ik denk dat het bij Christian Louboutin meespeelt dat het een campagne is die kritisch is voor de islam, dus heeft hij uiteraard schrik.

Lieven Van Gils – Voor?

Mia Doornaert – Winkelruiten die stuk vliegen, voor boycots en dergelijke.

Kristof Clerickx – Sorry, ik volg niet. Ik begrijp niet wat u bedoelt.

Mia Doornaert – Neen? Vraag het eens aan Salman Rushdie of vraag het eens aan zijn uitgevers. Eén vertaler vermoord in Japan, twee voor dood achtergelaten in Noorwegen en één in Italië, boekenwinkels die een boek van Salman Rushdie in de vitrine legden werden de ruiten aan gruizelen gegooid. Veel mensen hebben daar dus onmiddellijk schrik voor dat er ergens – dat kunnen dan kleine extremistische groepen zijn en ik heb het niet over alle moslims – … maar mijn ervaring is dat er schrik bestaat voor reacties.

Lieven Van Gils – Meneer Clerinckx, het zou kunnen dat hij schrik heeft voor reacties natuurlijk.

Kristof Clerickx – Voor mij is deze campagne een heel slimme campagne. Ik denk dat u (Anke) er op had gehoopt dat er een debat zou ontstaan. Tenslotte zitten we hier op tv te spreken over de campagne.

Lieven Van Gils – Er is ook een rechtszaak van gekomen. Het is niet zomaar een campagne.

Kristof Clerickx – Precies. Ik denk dat dat heel slim is. U (Anke) verwijst naar ‘Femme de la rue’, ik weet niet of de maakster daar blij mee is.

Mia Doornaert – Waarom niet?

Anke Van dermeersch – Ik lees! Ik bedoel, ik koop kleren, ik bekijk reportages en ik neem indrukken op rondom mij en dan spreek ik erover. Ik ben ook een mens. Het is niet omdat ik zogezegd een verkeerde politieke overtuiging heb – terwijl die eigenlijk heel juist is en een goede toekomst zou geven voor ons land, maar velen willen mij in een cordon sanitaire en vinden mij politiek-incorrect, wat ik absoluut niet ben ik wat ik ook niet verdien – het is niet omdat ik zulke politieke overtuiging heb dat men mij moet discrimineren en zeggen “je mag die schoenen niet dragen” of “je mag die reportage niet zien”…

Mia Doornaert – Uw (Clerickx) reactie is typisch voor de dubbele standaard die er altijd is. Als het over de kerk gaat, kan men niet genoeg kritiek hebben en spot. Maar de keren dat ik op deze zender en anderen… m’n toont een priester of een bisschop en daar moet een grapje bij over kleine jongetjes. Net alsof elke priester zich heeft vergrepen aan kleine jongetjes. Gaat het over de islam is het van: blijf eraf of u bent racist als u daar iets over zegt.

Lieven Van Gils – Twee maten en twee gewichten, vindt u.

Mia Doornaert – Totaal. Er zijn één miljard moslims op deze wereld, dus dat is absoluut geen ras. Ik vind dat je kritisch kan zijn over elke schepping van de menselijke geest, elke politieke stroming. Ik ben zeer kritisch voor de partij van mevrouw Van dermeersch, want bijvoorbeeld alles wat ik schrijf toont dat. Maar dat belet niet dat mensen van die partij dingen kunnen zeggen die juist zijn. In Amerika zei men: het is niet omdat Jb Hoover iets zegt dat het fout is. En dat is zo.

U (Anke) hebt gelijk. Ik genoeg jonge vrouwen die in bepaalde Brusselse wijken echt lastiggevallen worden. Dat gaat dus niet. Wij zijn hier in België. Maar er is ook een dubbele standaard. Racisme, dat mag niet. Als het vrouwen zijn gaat het om cultuur en moeten we dat begrijpen.

Kristof Clerickx – Mijn punt was slimme campagne, één. Twee, u (Anke) speelt ook in op terechte probleem. Ik deel dat wel. Als je in een stad niet kan rondlopen zonder afgesnauwd te worden, is dat een probleem. Het is goed dat daar aandacht voor is. Wat ik minder goed vind is het polariserende karakter van de campagne. Ik vind dat politici mensen moeten verenigen.

Mia Doornaert – Dat woord polariseren valt altijd pas als het over de islam gaat. Alles is polariserend, elk debat is polariserend.

Anke Van dermeersch – Er moet gewoon een debat gevoerd worden en de problematiek moet onder ogen gezien worden. Mijn partij geeft oplossingen en dat zijn misschien niet degene die u (Clerinckx) wil. Maar er moet over gesproken kunnen worden.

Mia Doornaert – Eén van die codewoorden als het over islam gaat, is polariseren. Dat is altijd hetzelfde. De arbeidersstrijd voor ontvoogding is ontzettend polariserend geweest. De mensen die een onafhankelijk Vlaanderen willen à la Vlaams Belang en N-VA, en de mensen die dat niet willen, dat kan polariserend zijn. Maar als er felle kritiek is op de islam is het ineens: “oh, jullie zijn polariserend en dat mag niet!”. Dat is de dubbele moraal tot en met.

Lieven Van Gils – Meneer Winants, u laat het een beetje gebeuren hier aan tafel.

Alain Winants – Neen, ik heb de reclame ook gezien.

Anke Van dermeersch – Dat zal wel. U (Winants) hebt waarschijnlijk een dossier over mij.

Alain Winants – Daar ga ik mij niet over uitspreken, ik spreek enkel over de reclame. Als inlichtingendienst hebben wij niet de gewoonte van ons zo vlug te ontbloten. Dat gaat ietwat tegen onze principes in. Maar ik kan ergens aanvaarden wat tot nu toe gezegd is. Hetgeen ik daar wel aan verwijt is de veralgemening, dat men eigenlijk iedereen – de hele islam – over dezelfde kam scheert en dat men dus geen onderscheid maakt.

Ik geef toe, en ik heb de reportage ook gezien van ‘Femme de la rue’ dat er inderdaad toestanden zijn die niet mogelijk zijn, maar men moet er misschien toch rekening mee houden dat niet iedereen diezelfde leer aankleeft en dat men misschien niet iedereen over dezelfde kam moet scheren. Het ondiscriminerend karakter…

Anke Van dermeersch – Op de affiche staat ook gematigde islam. De ‘gematigde’ staat tussen haakjes, omdat de islam nu eenmaal een ideologie – een leer – is die niet gematigd is. Je hebt wel moslims die de islam gematigd toepassen, maar de islam zelf is niet gematigd. Eens je meer en meer een islamisering krijgt van een maatschappij, van een samenleving, wordt die islam strenger en strenger toegepast en zullen de ‘gematigde’ moslims – ook tussen haakjes – het niet voor het zeggen hebben. Het zal de islam zijn zoals ze is. Er is geen gematigde islam.

Er zijn misschien mensen – moslims – die de islam gematigd toepassen, maar dat zal zeer snel veranderen. Dat is iets wat ik wil aanklagen, ook met die affiche. ‘Gematigde’ staat daarom op die affiche maar met aanhalingstekens.

Lieven Van Gils – Kort nog even een reactie, meneer Winants?

Alain Winants – Neen, ik wil er enkel op wijzen – en ik denk dat wij als veiligheid van de staat daar ook op gewezen hebben; dat er in bepaalde onderdelen, en ik spreek nu over salafisme, ik heb dat zelf al een aantal malen aangehaald – dat men niet mag vergeten dat dat een beperkt onderdeel is, een minderheid. Men moet dus niet vervallen in het veralgemenen van die minderheid ten opzichte van die meerderheid die waarschijnlijk niet op dezelfde manier die idealen aankleeft.

Lieven Van Gils – Kort, mevrouw Doornaert, want we zijn er.

Mia Doornaert – Om nog even een filosoof te citeren: als er al die gematigde moslims zijn, waarom is dan niet eens een grote betoging geweest om te protesteren tegen 09/11 van al die mensen die zeggen: “dit is tegen onze godsdienst”. We hebben die nooit gezien. Het doet mij denken aan 30 of 40 jaar geleden, dan had u ook zogenaamd gematigde communisten en andere, hardliners. In een totalitaire ideologie zijn er geen gematigden.

Lieven Van Gils – Maar zover gaan we niet teruggaan, we gaan even naar morgen. Op hoge hakken, op die Louboutin-schoenen naar de rechtszaal?

Anke Van dermeersch – Morgen worden de schoenen nog eens aangedaan. Uiteindelijk is de affiche een combinatie van verschillende inspiratiebronnen geweest. Ik wou eigenlijk eerst laarzen met stilettohakken maar dat ging dan niet goed om het been te laten zien. En het lied “This boots are made for walking and that’s just what they ‘ll do”: the shoes zijn ook om te wandelen gemaakt en dus ik ga die aandoen morgen om naar de rechtbank te gaan.

Lieven Van Gils – Mag u ze houden?

Anke Van dermeersch – Ik ga ze mogen houden want ze zijn in een grote maat. Ze zijn eigenlijk niet gemaakt voor vrouwen zoals ik, met schoenen aan ben ik 2 meter 05. Dat is eigenlijk iets te groot voor een vrouw.

Lieven Van Gils – En u, mevrouw Doornaert, met Louboutin-schoenen aan?

Mia Doornaert – Met deze ben ik een armzalige meter 67, daarom hou ik van zeer hoge hakken zodat ik toch een beetje groei nu iedereen zo groot is.

Lieven Van Gils – Ik begrijp het. Bedankt Mia Doornaert en bedankt Anke Van dermeersch.