Islamistische eremoorden komen vaker voor in ons land dan u denkt.

In Molenbeek werd gisteren een vrouw met meerdere messteken om het leven gebracht. Zij had de politie in oktober reeds ter hulp geroepen omdat haar thuissituatie onleefbaar was geworden. De vrouw had verklaarde aan de politie dat zijn in Marokko een schijnhuwelijk was aangegaan en dat haar man onlangs de gezinswoning verliet. Maandag vond de politie het levenloze lichaam van de vrouw terug met een mes in de rug.

Westerse vrouwen moeten zich met hand en tand verzetten tegen elke vorm van geweld tegen vrouwen. Dit zal immers toenemen gezien de blijvende instroom van allochtonen in onze maatschappij. Vrouwen moeten eisen dat hun aangiften ernstig worden genomen en dat er effectief opgetreden wordt tegen de daders. Een te zachte aanpak in deze is op zich al misdadig. Drastische repressie is belangrijk. Politiediensten en gerecht moeten opgeleid worden om feiten van eerwraak en eremoorden aldus te herkennen, te vervolgen en zwaar te bestraffen.

Geweld op vrouwen en eerwraak eindigt soms in moord. De meest extreme vorm van eerwraak is de eremoord. Meestal zijn de slachtoffers vrouwen. Deze onmenselijke gewoonte wordt tot op vandaag op grote schaal toegepast in Pakistan, waar jaarlijks bijna 2.000 vrouwen aldus vermoord worden. Tegenwoordig komt dit ook al in Europa voor. In ons land wordt gemiddeld om de vier maanden een eremoord gepleegd, wat blijkt uit de onderzoeken van de federale politie.

Bij eremoord worden vrouwen gedood omdat zij de eer van de familie in gevaar brengen door bijvoorbeeld zich niet te houden aan de regels van de eigen cultuur, zich te westers te gedragen, een relatie aan te gaan met een Belg zonder toestemming, ongehuwd zwanger te worden of zelfs door verkracht te zijn geworden. De logica achter dit laatste is dat de verkrachting altijd de schuld is van de verkrachte vrouw. Eremoorden worden veelal gepleegd door wurging, verdrinking, steniging, of verbranding. Bovendien zijn er vrouwen die liever zelfmoord plegen dan dat hun leven ondraaglijk zal worden en zij de doodstraf riskeren van hun familieleden. Sommige moorden worden ook als zelfmoorden ingekleed. Gedwongen zelfmoorden bestaan dus ook.

Bij een eremoord zijn vaak tientallen medeplichtigen betrokken die veelal in een gesloten, niet-geïntegreerd allochtoon milieu leven. De jongste twintig jaar komen eremoorden in Europa steeds vaker voor. Vooral binnen de moslimgemeenschappen in Zweden, Nederland en het Verenigd Koninkrijk vinden er meer en meer plaats.

Eerwraak en eremoord zijn zeer oude vormen van eigenrichting en ordehandhaving die bestonden in samenlevingsvormen die nog niet staatsrechtelijk georganiseerd waren. Eerwraak kan dan ook in onze maatschappij absoluut niet aanvaard worden omdat het monopolie van gerechtigheid bij de staat ligt. De ‘oog om oog, tand om tand’-logica die achter eerwraak en eremoord schuilgaat, wordt in onze maatschappij niet aanvaard. En bovenal blijft het een religieus ritueel om zaken intern te bestraffen die niet eens strafbaar zijn in onze maatschappij. Wij hebben het staatsrechtelijke apparaat van de strafrechtbanken, dat recht moet doen geschieden. Dat is als het ware een geïnstitutionaliseerde en dus geciviliseerde vorm van wraak of vergelding.