Leven zoals het is volgens de islam

De Afghaan Mohammad Shafia had het helemaal gemaakt. Hij woonde sinds 2007 in Canada met zijn twee vrouwen en zes kinderen, en hij behoorde financieel gezien tot de betere middenklasse. De Canadese immigratiediensten konden trots zijn op dat politiek correcte succes. Maar op 30 juni 2009 vond de politie in een kanaal in Ontario een auto met daarin de lichamen van drie van zijn tienerdochters, en van zijn eerste echtgenote, die zelf geen kinderen had. De meisjes waren negentien, zeventien en dertien(!) jaar oud.

Onderzoek wees uit dat zij vermoord waren door Mohammad Shafia, hun moeder en één van hun broers. Het motief was griezelig herkenbaar: de meisjes hadden de strikte islamitische kledijvoorschriften overtreden, ze maakten afspraakjes met jongens, ze hadden een vriendenkring waarbij ook niet-moslims behoorden, en ze gebruikten sms en internet. In de bekrompen islamitische visie was dat dus ruimschoots voldoende om hen te vermoorden.

Mohammad Shafia was niet eens geschokt of getraumatiseerd nadat hij zijn drie dochters had vermoord. Tijdens zijn proces liet de openbare aanklager een opname horen van een gesprek met zijn familie, waarin hij de dode meisjes beschimpte. Hij noemde hen verraadsters en hoeren: “Ze hebben de islam verraden. Ze hebben de traditie verraden.”Hij voegde eraan toe: “May the devil shit on their grave.” Verder hoort men Shafia over zijn dochters verklaren: “Ik zeg tegen mezelf dat ik het goed gedaan heb. Als ze honderd keer tot leven komen, dan zal ik hetzelfde opnieuw doen.”

De Canadese media beweerden unisono dat de islamitische gemeenschap in Canada die moorden onbegrijpelijk en onislamitisch noemde, maar dat is natuurlijk voor de façade. Zulke eremoorden worden in islamitische groepen in brede kring aanvaard en goedgekeurd. Alleen drie dochters tegelijk vermoorden is een beetje ongebruikelijk. Misschien vonden de Canadese moslims dat enigszins overdreven. Un excès de zèle. Meestal doodt men er in zo’n geval slechts één als stichtelijk voorbeeld.

Het vierde slachtoffer was Rona Amir, de eerste echtgenote van de pater familias. Ze had nooit kinderen gehad, ze was onvruchtbaar. De vermoorde meisjes waren niet met haar verwant. Maar zij hield van hen, en ze probeerde hen te beschermen tegen de moorddadige woede van hun vader. Dus werd zij ook afgemaakt. Het zou een Griekse tragedie kunnen zijn: een moeder beraamt mee de moorden op haar eigen dochters, en een kinderloze vrouw probeert tevergeefs hen te redden. Maar het is geen tragedie met een acteurs en koorzangers.

Het is de bittere realiteit van primitief islamitisch machismo, waarin heel weinig waarde wordt gehecht aan de gevoelens en zelfs het leven van vrouwen. Waarin zelfs echtgenotes en dochters behandeld worden als privébezit, als voorwerpen, als wegwerpproducten. Een mentaliteit waarin zelfs de diepe, natuurlijke banden van moederliefde worden tenietgedaan. Waarin een vader en een moeder in koelen bloede een plan smeden om hun eigen kinderen te vermoorden. En met zo’n mensen zouden wij een knusse multiculturele samenleving moeten vormen?